Μια πολύ δυσάρεστη εικόνα απόψε στον παραλιακό δρόμο της Καρύστου, στην οδό Κριεζώτου

Λίγο νωρίτερα, μια γατούλα έχασε τη ζωή της από διερχόμενο όχημα. Δεν ξέρουμε αν ο/η οδηγός έτρεχε, διότι βρεθήκαμε στο σημείο λίγα λεπτά αργότερα. Όμως αυτό που ξέρουμε –και το βλέπουν αρκετοί καθημερινά– είναι πως κάποιοι περνούν με μεγάλη ταχύτητα σε έναν δρόμο στενό, σκοτεινό και απολύτως ακατάλληλο γι’ αυτό. Κάτω από το Λιμεναρχείο, που έχει την ευθύνη, δίπλα στη θάλασσα, σε ένα σημείο όπου κυκλοφορούν άνθρωποι, παιδιά, ζώα.

Κι όλα αυτά ενώ ο δημόσιος φωτισμός μετά το ΑΛΣ παραμένει τόσο φτωχός, που πολλές φορές δεν βλέπεις ούτε τα ίδια σου τα βήματα.

Την ίδια στιγμή, εδώ και τρεις–τέσσερις ημέρες προσπαθούμε να βοηθήσουμε έναν γάτο στην οδό Αιόλου χαμηλά πριν τη Σαχτούρη. Ένα πλάσμα που πονάει, με το αριστερό μάτι σχεδόν χαμένο και πιθανότατα κι άλλα τραύματα. Κάθε φορά που τον πλησιάζουμε με λίγη τροφή ως δέλεαρ, για λίγο τον χάνουμε – κι όμως είναι ολοφάνερο ότι χρειάζεται βοήθεια, όπως χρειαζόμασταν κι εμείς. Προσπαθήσαμε, αλλά δεν τα καταφέραμε. Και η ανταπόκριση όπου απευθυνθήκαμε δεν ήταν αυτή που ελπίζαμε. Ούτε σε επίπεδο ενδιαφέροντος ή ερωτήσεων για περισσότερες πληροφορίες. Μόνο ένας μαθητής έσπευσε να βοηθήσει που μόνος του αθόρυβα τις τελευταίες ημέρες βρήκε δύο νεογέννητα και τα έσωσε. Γιατί πρέπει να τα λέμε κι αυτά.

Λίγες ημέρες νωρίτερα ένα μεσημέρι, ένα μωρό έγινε χαλκομανία στη Σαχτούρη πίσω από τη δυτική παραλία μέρα μεσημέρι. Γιατί;

Ο Δήμος Καρύστου πρέπει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.

Όχι αύριο — σήμερα. Τα ζώα αυτά δεν είναι «αδέσποτα» με την έννοια του αδιάφορου· είναι μέρος της καθημερινότητάς μας. Τα βλέπουμε, τα συνηθίζουμε, τα νοιαζόμαστε. Προσφέρουν στο οικοσύστημα. Και είναι άδικο, πραγματικά άδικο, να χάνονται έτσι. Είναι επίσης άδικο και για όσους συμπολίτες μας, που δεν είναι λίγοι, αφιερώνουν καθημερινά χρόνο και χρήμα, ώστε αθόρυβα να φροντίζουν για την τροφή τους, το νερό τους και την περίθαλψή τους, όταν σε άλλους Δήμους παρέχονται δωρεάν τροφές εξαιρετικής ποιότητας για τις αδέσποτες γάτες. Ακυρώνεται ο κόπος τους.

Τόσα πλάσματα ζουν δίπλα μας, ήσυχα, γλυκά, αρμονικά στην παραλία και στις γειτονιές. Αυτό από μόνο του θα έπρεπε να είναι μια πηγή περηφάνιας για την Κάρυστο.

Και δεν γίνεται να γυρνάμε το κεφάλι από την άλλη όταν υποφέρουν. Τα ζώα μπορούν να ξαναζωντανέψουν την ενσυναίσθηση και την ευαισθησία που έχουμε αρχίσει να χάνουμε τα τελευταία χρόνια ως ελληνική κοινωνία.

Όπως είπε και ο Γκάντι: «Ο πολιτισμός ενός έθνους φαίνεται από τον τρόπο που μεταχειρίζεται τα ζώα»

Μοιράσου στο Google Plus